Kościół św. Augustyna

Klasztor augustianów we Vrchlabí ufundował w 1705 roku ród Morzinów. Budowano go stosunkowo długo – prace zakończono dopiero w 1725 r. Budowę rozpoczął Maximilian Morzin, a głównym architektem i jednocześnie wykonawcą był Adam Auer. W 1706 roku Maximilian nieoczekiwanie zmarł, a cały majątek wraz z rozpoczętą budową przeszedł w ręce jego brata Wacława, dzięki któremu w 1725 roku klasztor dokończono. 27 września 1733 roku kralowohradecki biskup Mauritius (Maurycjusz Adolf Karol), konsekrował przyklasztorny kościół, nadając mu wezwanie św. Augustyna.

Podstawą reguły zakonu augustianów-pustelników jest nauka żyjącego w III i IV wieku w Afryce św. Augustyna z Hippony. Augustianie do dziś należą do zakonów o najściślejszej regule. Do ich podstawowych zasad należy życie w ubóstwie i pokorze, jedność serca i wzajemny szacunek.

Augustianie we Vrchlabí uprawiali przyklasztorny ogród, mieli własną aptekę, udostępnianą również ludności, i bibliotekę. Mimo to uzależnieni byli od darów finansowych Morzinów. Zajmowali się też nauczaniem religii w górskich szkołach oraz odprawianiem mszy w górach. Ubiór augustianów to czarny habit z kapturem i rzemiennym pasem, symbolem jest płonące serce przebite strzałą. Augustianie działali we Vrchlabí aż do 1950 roku, kiedy to zostali internowani, a klasztor skonfiskowały władze komunistyczne. Dziś w poklasztornym obiekcie ma siedzibę Muzeum Karkonoskie czeskiego Karkonoskiego Parku Narodowego.

Kościół św. Augustyna wybudowano i wyposażono w stylu barokowym, tylko ołtarz główny ma cechy architektury rokokowej. Wewnątrz kościół wraz ze sprzętami oraz architekturą i podziałem nawy kościelnej, sprawia bardzo harmonijne, jednolite stylowo i emocjonalnie wrażenie. Wyróżniające się malowidła stropowe, przedstawiające sceny z życia i legend o św. Augustynie, stworzyli vrchlabscy zakonnicy: Ignacy i Gottfried Tauchmannowie.